کد یک کلید است، نه یک کمپین
آدمها با کدهای دعوت مثل ترفند رشد رفتار میکنند چون اپهای دیگر عادتشان دادهاند. کد دوستی Let's Join شش کاراکتر است، یکی برای هر نفر، بدون بازنشانی. وارد کردنش دوستی فوری میسازد. همه ترفند همین است. برانچ بعد از کار قیف نمیخواهد. یک نفر میخواهد که از قبل میشناسیاش، توی ساختمان، توی تراموا یا توی چت گروهی که هنوز روی اپ نیست.
کد را همانطور به اشتراک بگذار که یک کلید یدکی را میدهی: حضوری یا در یک پیام خصوصی، با یک جمله درباره میز. «تخممرغ چهارشنبه توی رستوران، ۱۸:۰۰ تا ۱۹:۱۵، فقط خودمان.» کد بدون پینگ کلید یک راهروی خالی است. پینگ بدون کد هنوز به آنها نمیرسد.
کد را توی استوری عمومی یا اسلک شرکت نچسبان. این کار کلید را به کوپن تبدیل میکند. دوستی فوری قدرتمند است چون صف درخواست غریبهها نیست. اگر پخشش کنی همان صف را به شکل شلختهتری دوباره میسازی.
دروازه اولین دوست اپ با همین اخلاق جور است. فید اصلی صبر میکند تا دستکم یک دوست داشته باشی. برانچ بعد از کار جای وحشتناکی برای امتحان کردن ناشناسهاست. تأیید تلفن از ورود با ایمیل Cognito جداست. هیچکدام یک مهمانی آشنایی نیستند. مهمانی آشنایی وجود ندارد.




